Birer birer gittiler yasamimdan. Herbiri ayri bir yaraydi , her biri ayri bir yasanmislik, güzel ve çirkindiler, umutlari, umutsuzluklari vardi, sevdalari vardi, en önemlisi insandilar , insan olmayi ve insanlari seviyorlardi. Ben onlari öylece seviyordum. Yanimdalarken kiriyordum onlari, bazen küçük düsürüyordum , kendimi yükseltiyordum. Oysa paylasilmisliklarin en güzelini yasiyordum onlarla . Kurgu deuildi bu, sirali hayaller silsilesi deuildi, kandi, etti , duyguydu tümüyle. Önceleri bebim için tutunacak birer daldilar, hiçliuimi eriten çokluuumdular , sonralari sevdamdilar .

Sabah...

Günes penceremi tirmaliyordu artik. Ben geceden kalma mutluluklarinmi süzerek güne umutlu baslama kavgasindaydim . Yasam sürecinin bir basamauini daha yilgin ve durauan atlamaya hazirlaniyordum. Geçmis belleuimde dingin bir tutarlilikla mihlanip kalmisti. Bu yasadiuimiz günlerin ne denli kepaze olduuunu mirildaniyordum. Içimde aci tadi vardi ayriliklarin, yalnizliklarin .Bosluuu kucaklayan kollarimda yorgunluk ve yitikliui ayni anda yasiyordum .Geleceui bilmiyordum ve bu beni yaralamiyor aksine kamçiliyordu . Dört elle olmasa da yasama baulanmami sauliyordu . Ileriye dönük planlar yapmiyordum , dilidmde hep ayni dizeyi gezdiriyordum ; "Que sera sera" . Hosuma gidiyordu bu. Ama kadercilik deuildi benimkisi , sadece hosuma gidiyordu. Çünkü bir bakima douruydu , olacak olan olurdu ve bu yabanci dildeki karsiliui içimi isitiyordu.

Dünü artik unutup beynimin ücra bir kösesine itmenin zamani gelmisti. Bana yarari yoktu hatirlamanin . Unutmak ; o ne büyük bahtiyarlikti. Ve çouu insan kendini irdelemek yerine bu büyük zenaati kullanarak mutluluua erisiyordu. Ama benim için yine de esidi yasamamakti.

Evden çiktiuimda kör bir vaktiydi sabahin ve körlük sanki tüm sehri sarmiscasina insanlar da yitik bir seylercesine ararcasina , kör topal ilerilyorlardi caddelerde, birtaz sonra her biri isyerlerine, okullarina varacak ve aksama kadar yasama ara vereceklerdi. Çünkü yazarin dediui gibi yasam gecenin konusuydu, tek kalmanin ve içkinliuin konusuydu , gündüzün ve hengameli bir kalabaliuin deuil . Bu bir anlamda rahatlatiyordu insanlari, isteyken sayilar ya da dosyalarla uurasiyor , kimisi yük tasiyor, kimisi araba sürüyor ve aksama evlerine döndüklerinde rahat bir yorgunlukla uykuya daliyorlardi ve bu ebedi istirahat provalarini habersizce yaptiktan sonra kendilerini ertesi güne aktariyorlardi. Ben de bu yiuinsal kalabaliua katilarak hizla yolumu eritmeye basladim. Kafami hiçbir sey üstünde youunlastiramiyor , sadece yürümekle . yetiniyordum . Belki de bu benim mola verisimdi . Anlamsiz bir rahatlikla öylece ilerliyordum her sabah ve hergün yaptiuim gibi isle ilgili ve birbiriyle ilintisiz bir sürü seyi kafamdan hizla geçirirp sonuçta hiçbir yere varamamanin huzurunu yasiyordum.

Mola...

Ise geldim artik. Rutin selamlasmalardan sonra masama oturdum. Birkaç kisi gelip bir seyler analttilar . Bos bir anlayislilikla suratlarina baktim . Ne anlattiklarini biliyordum , dinlemem de gerekmiyordu aslinda ama büyük bir dikkatle dinliyormus gibi yapiyordum . Hepsi dinlenilmis olmanin ve onaylanmanin sevinciyle ayrildilar yanimdan , ne büyük huzurdu onaylanmak. Dosyani çikardim , birseyler yazdim , rutin , siradan hep yazilagelen seyler .Ezberlenmis roller gibi rahatça akiyorlardi kauida . Deuisik olaylar olmasini bekliyordum . Ufak bir renkti aradiuim. Ama yasantimiz ömylesine tek renk hale gelmisti ki o renk disindaki rtenklere süpheyle bakmaya da alismistik . Siyahin bile tek tonu vardi bizim için , versiyonlari deuil sadece kendisi ilgilendiriyordu bizi.

Bu karmasa içerisinde daha fazla renge tahammülümüz kalmamaisti sanki. Zaten varolan o tek renk bile yeterince korkutuyordu bizi . Daha büyük korkulara katlanamazdik , yasantimizi diuer renklerle kirletemezdik . oysa yillar sonra kirlenmenin güzel olduuuna dair reklamlar yapilacakti .

Etrafimi bos gözlerle süzdüm . Bir arkadasla göz göze geldik . Yine ayni sevimil bakslar ve bas eumeler . Ne kadar tanidik bir yasamdi bu , bana aitmis gibi . Cidden benim miydi bu yasam ? Telefon çaldi . Bir ses evecenlikle "Doktora gidiyorum , eve geç kalacauim" dedi. Tamam bile demedim , gereksizdi çünkü . . Yemek vaktine kadar öylece oturdum , birkaç imza attim , birkaç demlik çay içtim , sigarami hiç ettim onunla birlikte . Ne iyi ....

Yemekten dönünce gazete okudum . Kuponalari seyrettim . Kesmek külfet ama seyretmesi zor deuil . Keske "Kuzate" diye bir gazete çiksa ve ben kuponlari öylece seyretsem . Ne haber , ne köse yazisi , ne salya sümük duygu pazarlayicilari, hiçbiri, bu tek renk hayatimizi kirletmese. Ama ben bunlarla avunabilecek miyim? Mutlu olmam sart mi? Gazeteleri karistirdim. Kisirtisi beynimi zonklatiyor. Devam ettim , bir ara telefon çaldi. Sonra "Sizi ariyorlar" dediler. Büyük bir üsengeçlikle yarimdemn kalktim . Ses tanidik ve sadece bir cümle "Gidiyorum"...

Öule vakti...

Telasla kapattim telefonu. Rengim deuismisti. Hizla çiktim isyerinden . Kosasim geldi ama yapamadim , çok istedim ama adimlarim ihanet etti bana . ( Kis , rüzgar her seyi itekliyor. Yolda iki kisi öylece yürüyordu rüzgara aldirmadan. Üsüyorlardi ama elleri ceplerinde deuil . Dar bir yola sapip dik bir yokusa çiktilar. Sonra bir koruluk . Saraplarini çikarip sessiz çiuliklarla yudumladilar. Yanlarindan birkaç kisi geçti , bakip gülümseyerek. Sonra siseleri bitiyor ve birisi yuvarlana yuvarlana , diueri onu kaldirmaya uurasarak ilerliyorlar. Sonra keskin bir souuk , uzun bir yürüyüs ve sahne sona eriyor.)

Aklimdan hep paylasimlarimiz geçti. Inatla itekliyorum onlari ama gitmediler. Gitmelerini istemiyordum aslinda . Bauiriyorum , duymuyorlar , yitiyorum kaldirimlari karsima dikiliyorlar , auliyordum. Iskeleye geldim simdi , etrafi kolaçan ederek. Gideceuim yolu bulunca hizla ilerledim. Orada , ileirde duruyordu . Sirti bana . dönük . Adinlarimi auirlastirdi. , bu süreyi uzatir diye. Yavasça yaklasip sirtina dokundum . Donuk gözlerle bakti. Susutuk. Yirtici ve korkunç bir sessizlikti bu. Sokak boyunca ilerledik , durdu.

"Sana söylenecek çok sey yok dostum. Gidiyorum , çünkü bu aklayacak beni. Gidiyorum , çünkü kalirsam yoklasacauim . Aulamayacauim , göz yaslarimi harcamayacauim. Son animiz salyali sümüklü olsun istemiyorum . Biliyorsun gönlümüzde acilara daha çok yer var. Ileride ellerimiz yine kavusacak , kuvvetle sarilacauiz birbirimize . O güne deuin aulamak yok , sevinçten aulayana kadar aulamak yok , dostum , gidiyorum." dedi .

Birsey söyleyemedim , bouazimdaki çiulik tasamadi disari. "Öyledir , dost , öyledir." dedim. Kucaklastik ve yönlerimiz ayrildi , belki sonsuza dek . Ama bu incitmedi bizi . Kirginliuimizi ve haykirislarimizi kalbimize gömdük . Aulamadik , çünkü aulamak yaralayacakti bizi. Güldük ve isyanla boyun eudik , güpegündüz.

Ilk deuil , son da .... .

Artik kayboldu gözden ve ben yillar sonra ilk kez gözlerimden akan yasas sasarak ve aydinliuimizi elimde günese es tutuarak isimin yolunu tuttum . O gitti ve güçlüler hep terk edenlerdir sözü geldi aklima , güldüm.

Aksam...

Körpe mutluluklari daha basta yitirmenin ve umutlarimizi kararsiz sabahlara ötelemeninne denli zor olduuunu ikimiz de biliyorduk artik . Devinen bir korkaklik içinde uykulu bir sanal yasamin kipirdanislarini içimize akittik. Dün günlerin en güzeli gibi görünse de henüz yasamadiklarimizin da mutluluklara gebe olduuunu umuyorduk. Ama kendi dünyalarimizda bunu ne denli gerçekleyebileceuimizden habersisizdik. Ve bilmek isime gelmiyordu.

Ikimizin de içimize siumayan dünyalarimizi ortada bir yerelerde bulusturmayi umuyorduk . Bir baulamda basarmistik da bunu . Ama yine de olamamisti . Iki ayri insandik , iki ayri dünya . Düslerimiz ve sevdalarimiz vardi birbirine teuet , o özgürlüuü seçti ben sadece ipimi uzattim , fark buradaydi. Hayat bir sonraki ayriliua . kadar yeni bir yara açmisti kalbimde ve zaman buna çare olacakti , umut ediyordum.