Seni böylesine severken yokluuunu düsünmek kahrediyordu beni. Aramzidaki mesafe umrumda deuildi. Uzakte da olsan sen her zaman benimleydin. Yemekyerken, müzik dinlerken, yatauima uzandiuimda yanimdaydi hayalin. Artik senden baska bir sey düsünemez olmustum. Aldirmiyordum geçen zamana ne de olsa her saniyesi her sanisesi seninle geçiyordu.

       Sabahlara kadar seni hayal ediyordum. Ne çok özlemisim seni bir bilsen.. Gece rüyaklarimda gündüz hayalerimdeydin. Uzakta bile olsan benimleydin. Her gelisinde umudum nefesim oluyordun. Her glisind ebir öncekinden daha çok heyecanlaniyordum. Son dakikalar geçmek bilmiyordu bir türlü. Sana bir an önce sarilmaktan baska bir sey düsünemiyordum.

       Yanimda olduuun zaman gözlerimin içi gülüyordu. Içimdeki çocuuu susturamiyordum. Beni öpüyordun. Nasil bir duygudur bu bilir misin? Böylesine severken seni bir gün geldi artik gözlerindeki o piriltiyi göremez oldum. O gözler benim deuilmiydi artik? Hayat bana oyun mu oynuyordu yoksa? Önce seni çikardi karsima, rolleri verdi ve sonra oyunu oyunu haber vermeden bitiriverdi. Seni benden almali miydi hayat? Böylesine sevmisken seni, daha fazla uzatamazmiydi bu oyunu?

        Gitmeni hiç istemiyordum. Gidisinle yitecekdi umutlarim, gidisinle kesilecekti nefesim. Senin yokluuunu kim dolduracakti? Kim süsleyecekti hayallerimi ? Kimi düsünecektim o bitmez tükenmez gecelerde ? Gittin gideli yalnizim buralarda. Bir öpüsün bir gülüsün yetecek hayata dönmeme. Böylesine severken seni, bu karanlik gecelere mahkum etme beni...