Bir zamanlar, bütün duygular bir adada yasarmis. Mutluluk, Üzüntü, Sabir, Öfke, Korku, Kibir, Bilgelik, Sevgi...her türlü duygu bu adada olduuu için bu adaya duygu adasi deniliyormus.
Ada sakini duygular, günün birinde, tesbit edemedikleri bir yerden, adanin bir kaç gün içinde batacaui yönünde israrli anonslar duymuslar. Ilk anda bunun büyük ber saka olduuunu düsünmüs bazilari,ama anonslar devam ettikkçe, durumun ciddi olduuunu düsünerek, birer ikiser adadan ayrilmaya baslamislar.
Hemen her duygunun kendine ait bir kayiui yahut gemisi ya da yati olduuundan, adadan ayrilmak nisbeten kolay olmus onlar için. Ama Sevgi in küçücük bir sandali bile yokmus. O yüzden, kendisini alacak birini buluncaya kadar, mecburen adada kalmis.
Duygularin büyük kisminin adadan ayrildiui günlerden birinde, ada anonsta söylendiui gibi yavas yavas batmaya baslamis. Bunun üzerine, Sevgi, yüksekçe bir kayaya çikip yardim istemeye baslamis adadan henüz ayrilan diuer duygulardan.
Ilk önce, Zenginliui görmüs büyük ve güzel bir yatin içinde. El edip, yüksek sesle bauirmis:
- Zenginlik beni de alir misin?
Yatin her tarafina yiudiui esyalari gösteren Zenginlik:
- Hayir alamam. demis
- Görüyorsun, altin gümüs, zümrüt derken yat doldu. Senin için yer kalmadi.
Zenginlikten vefa görmeyen Sevgi, biraz daha geride, büyücek bir yelkenli görmüs. Dikkatlice baktiuinda anlamis ki bu yelkenli Kibirin:
- Kibir, Kibir!... Benim sandalim bile yok, ada da batiyor, yardim et lütfen!
- Sana yardim edemem. demis Kibir.
- Biraz pejmürde gözüküyorsun; yelkenlimin fiyakasini bozacaksin.
Bu cevap karsisinda çok üzülen sevgi, bir kayiua binip kürek çeker vaziyette, Üzüntüyü farketmis o sirada. Sevgi bu kez ondan yardim istemeye karar vermis:
- Üzüntü, seninle gelebilir miyim?
- Ah sevgili sevgiciuim! demis üzüntü.
- Yalniz gitmeye karar vermis olduuum için o kadar üzgünüm ki!
Bu cevap üzerine üzüntüsü daha da artan Sevgi, yüzünü adanin öbür tarafina douru çevirdiuinde, bir mavnanin üzerinde neseyle ziplayan birini görmüs. Mutlulukmus bu. Sevgi ona da seslenmis; ama Mutluluk o . kadar mutluymus ki, Sevginin ona seslendiuinin farkina bile varmamis.
Çaresiz biçimde mutluluua seslenmeye devam eden Sevgi, ansizin, bir ses duymusyakininda:
- Buraya gel Sevgi! Seni ben götüreyim.
Sevgi çok sevinmis ve kosar adim sahile kosup içinden yaslica bir adamin kendisine seslendiui kayiua atlamis. Kayikla fazlaca bir yer itmeden de, adanin büsbütün sulara gömüldüuünü görmüsler.
Sevgi, bu kadar duygu çauirdiui halde onu almazken kendisini kayiuina çauiran bu saçi basi auirmis duyguya tesekkür etmis defalarca. Ama, Duygu Adasinda o güne kadar hiç görmediui bu yasliya adini bile sormayi unuttuuunu, ancak karaya varip da vedalasmalarindan sonra farketmis.
Sonra da, günlerden bir gün geldikleri . bu yeni kara parçasinda Bilgeliue rast gelince, ismini bile sormadiui bu kadirsinas yasliyi tarif edip ismini sormus kendisine.
- O Tecrübeden baskasi olamaz. diye cevap vermis Bilgelik.
- Tecrübe mi? peki niye yalniz o ban yardim etti?
- Çünkü. demis Bilgelik,
- Sevginin gerçek deuerini ancak tecrübe kavrayabilir.