Herkez icin biraz mutluluk


Jerry, cevresindekilerin cok sevdigi insanlardan biriydi.
Keyfi her zaman yerindeydi. Her zaman soyleyecek olumlu
bir sey bulurdu. Hatta bazen etrafindakileri cildirtirdi bile.

Bu adam, bu halde bile nasil iyimser olabiliyor? Birisi nasil
oldugunu sorsa; “Bomba gibiyim” diye yanit verirdi hep..
“Bomba gibiyim.” Jerry bir dogal motivasyoncuydu...

Yaninda calisanlardan biri, o gun, kotu bir gunundeyse,
Jerry yanina kosar, duruma nasil olumlu bakilacagini anlatirdi.

Bu tarzi fena halde dusunduruyordu beni... Bir gun Jerry’ye
gittim. Anlayamiyorum dedim.. Nasil olur da, her zaman,
her kosulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun...
Nasil basariyorsun bunu?

Her sabah kalktigimda kendi kendime Jerry bugun iki
secimin var: Havan ya iyi olacak, ya kotu.. derim.
Havamin iyi olmasini secerim. Kotu bir sey oldugunda gene iki
secimim var: Kurban olmak, ya da ders almak.

Ben basima gelen kotu seylerden ders almayi secerim.
Birisi bana bir seyden sikayete geldiginde, gene iki secimim var..
Sikayetini kabul etmek ya da ona hayatin olumlu yanlarini
gostermek. Ben hayatin olumlu yanlarini secerim.

Yok yahu, diye protesto ettim. Bu kadar kolay yani?
Evet.. Kolay dedi Jerry.. Hayat secimlerden ibarettir.
Her durumda bir secim vardir. Sen her durumda nasil
davranacagini secersin. Sen insanlarin senin tavrindan nasil
etkileneceklerini secersin. Sen havanin, tavrinin
iyi ya da kotu olmasini secersin...
Yani sen, hayatini nasil yasayacagini secersin!..

Jerry’nin sozleri beni oldukca etkiledi. Onu, uzun yillar
gormedim. Ama, hayatimdaki talihsiz olaylara dovunmek
yerine, secim yapmayi tercih ettigimde hep onu hatirladim.

Yillar sonra, Jerry’nin basina cok tatsiz bir sey geldi. Soygun
icin gelen hirsizlar, panige kapilip, Jerry’yi delik desik etmisler...
Ameliyati 18 saat surmus, haftalarca yogun bakimda kalmis.
Taburcu edildiginde, kursunlarin bazilari hala vucudundaymis.

Ben onu, olaydan alti ay sonra gordum.
Nasilsin? diye sordugumda, Bomba gibiyim dedi
Bomba gibi. Olay sirasinda neler hissettin Jerry dedim.
Yerde yatarken, iki secimim var diye dusundum..
Ya yasamayi sececektim, ya olumu.. Ben yasamayi sectim.

Korkmadin mi, suurunu kaybetmedin mi !..
Ambulansla gelen saglik gorevlileri harika insanlardi.
Bana hep iyileseceksin merak etme dediler.
Ama acil servisin koridorlarinda sedyemi hizla
surerlerken, doktorlarin ve hemsirelerin yuzundeki
ifadeyi gorunce ilk defa korktum.Bu gozler
bana; Bana adam olmus diyordu. Bir seyler yapmazsam,
biraz sonra olu bir adam olacaktim gercekten..

Ne yaptin? diye merakla sordum..
Kocaman bir hemsire yanima yaklasti ve bagirarak
herhangi bir seye alerjim olup olmadigini sordu..
Evet diye yanit verdim.. Var.. Doktorlar ve hemsireler
merakla sustular.. Derin bir nefes alarak kendimi
toparladim ve bagirdim: Benim kursunlara alerjim var !..

Doktorlar ve hemsireler gulmeye basladilar. Tekrar bagirdim..
Ben yasamayi sectim. Beni bir canli gibi ameliyat edin.
Otopsi yapar gibi degil..

Jerry, sadece doktorlarin buyuk ustaliklari
sayesinde degil, kendi olumlu tavrinin buyuk
katkisi ile yasadi. Yasamasi bana yeni ders oldu.

Hergun, hayatimizi dolu dolu yasamayi secme sansimiz
ve hakkimiz oldugunu ondan ogrendim..
Ve her seyin kendi secimimize bagli oldugunu..


Bu yaziyi okudunuz. Simdi iki seciminiz var:

1. Unutup gitmek.
2. Kesip saklamak,
fotokopisini cikarip, dostlariniza dagitmak..

Ben, ikincisini secip bunu sizlerle paylasmayi tercih ettim